Good Morning Chiangmai News Online - News, Views and Information

Number of Visitors

September 2006
Volume 11 No.9

September 2006
Volume 2 No.9

August 2006
Volume 11 No.8

Features

For English language click here

สกอทช์ โ จนส์ เล่าถึง

จากความปิติยินดี..สู่หายนะ!!

เดือนที่แล้ว,
หลังจากที่ถูกชนโดยหญิงขี้เมาแล้วขับหนีไป, พวกเราทิ้งสก๊อท โจนส์ไว้ในห้องพยาบาลด้วยอาการคอหัก กระโหลกแตก, เส้นเลือด ที่เลี้ยงสมองขาด, กระดูกเชิงกรานแตกชนิดผ่าตัดไม่ได้, ซี่โครงพกช้ำ, มือทั้งสองเคล็ดและบวม, ขาและต้นขาบาดเจ็บสาหัส รวมทั้งเท้าหนึ่ง ข้างที่มีกรอบเหล็กครอบอยู่ เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาคือ นายมอร์ฟีน

วันที่สี่ :
ผมถูกย้ายไปอยู่ห้องของผมเองไม่มีเสียงกรีดร้องเสียงครวญคราง จากคนข้างๆ อีกแล้ว ผมเป็นสุขดีแต่ลำตัวของผมยังคงบวมอยู่

ข่าวดี :
ผมไม่ต้องนอนอยู่ในห้องที่ต้องดูแลคุมเข้มกันอีกแล้ว

ข่าวร้าย :
ผมไม่น่ารักน่าดูเลยเส้นผมของผมเหมือนเส้นสาหร่ายที่มันถูก น้ำมันลอยมาผสม หลังจากที่มีคนทำน้ำมันหกลงในทะเล ขาทั้งสองข้างบวมใหญ่, เฉพาะขาข้างขวามีขนาดใหญ่กว่าเดิม 2 เท่า ขาอ่อนและก้นมีหลายสีสรร เมื่อเทียบกับสีผิวบริเวณอื่นแล้วเหมือนกับเป็นคนละคน (ผมไม่เข้าใจถึง ความเสียหายและความเจ็บปวดตรงบริเวณนี้ จนกระทั่งผมได้เห็นสภาพรถ จักรยานยนต์ของผมในที่จอดของสถานีตำรวจ ถังน้ำมันเป็นรอยยุบลงไป เนื่องจากขาและก้นของผมถูกกระแทกอย่างแรงรวมทั้งหน้าท้องของผมด้วย) ถุงอัณฑะบวมและมีหลายๆ สีผมรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจ นึกถึงเรื่องตลกเก่าๆ ที่ชายคนหนึ่งขอให้จินนี่บันดาลให้เขามีองคชาติที่ใหญ่ขึ้น แต่กลับได้ถุงอัณฑะที่ยาว 10 นิ้วแทน ผมไม่ทราบจริงๆ ว่าทำไมลูกอัณฑะของผมยังคงกลมอยู ่เหมือนเดิมไม่แบนเป็นแพนเค้กกว่าผมจะพลิกตัวนอนตะแคงได้มัน ช่างยากเย็นเหลือเกิน
ผมชอบเตียงที่ปรับได้พร้อมกับที่กั้นกันตกนี้มากเพราะมันมีปุ่มกดบอกพยาบาล ให้นำมอร์ฟีนมาให้ผม ผมไม่ชอบอยู่กับที่นอน และหมอนเลยที่นอนคิดสิ่ง ที่คลุมด้วยพลาสติกครึ่งแข็งครึ่งนุ่มเป็นหลุมตรงกลางเหมือนกับว่า มันออกแบบมาให้กลิ้งตัวไปมาเหมือนการขึ้นเขา ส่วนหมอนข้างในคือความหนาของ โมเลกุลฝ้ายเพียงโมเลกุลเดียว, แบน,บางตรงกันข้ามกับขนนกที่ว่านุ่มอาจ ยัดด้วยส่วนต่างๆ ของเป็ดเช่นเท้า กระดูก และปาก ไม่มีคนไข้คนใดที่จะ ขโมยหมอนแบบนี้ ถ้าบังเอิญมีคนใช้หมอนเป็นอาวุธฟาดกันคนถูกฟาด ต้องเข้าห้องฉุกเฉินเป็นแน่แท้

วันที่ห้า : เป็นวันที่เลวร้ายที่สุด
อาการบวมยังมีอยู่ ผมเจ็บปวดไปหมดทุกส่วน เที่ยงวันกระเพาะปัสสาวะ ของผม หยุดทำงานผมสงสัยว่าเขาคงจะตื่นขึ้นมาเห็นเพื่อนๆ อวัยวะ ด้วยกันบิดเบี้ยว ผิดรูปร่างจึงตกใจถึงขีดสุด นางพยาบาล ต้องใช้หลอดสวน ปัสสาวะซึ่งมัน เป็นทั้งเพื่อนและศัตรูของผม และเอาออกหลังจากการผ่าตัดเท้า เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมต้องโดนใช้กระโถน ถ่ายที่เตียงโดยที่ทำความสะอาด ด้วยตนเองไม่ต้องเดือดร้อนพยาบาลซึ่งก็ไม่ได้สะอาดเหมือนผมเคยทำเองแ ถมเร็วมากด้วยผมจึงเข้าใจคนที ่ช่วยเหลือตนเอง ไม่ได้ที่อยู่ในโรงพยาบาลดีขึ้น และถ้าต้องมานอนให้พยาบาลทำธุระส่วนตัวให้อย่างถาวรให้ผมตายเสียดีกว่า จะให้กินยาเม็ดหรือยา น้ำหรือแก๊สหรืออาจเป็นไวตามิน 357 แมกนั่มยิงผมเลย...

ผมมีชีวิตอยู่ได้เพราะ 3 สิ่ง
1.โชค, โชคที่มันดี
2.สุขภาพที่แข็งแรงของผมเอง
3.ครูฝึกที่สอนวิธีการขี่อย่างปลอดภัยให้ผม : ใส่เสื้อผ้าที่ปกป้อง ผมใส่หมวกกันน๊อคแบบเต็มหน้า, รองเท้าหนังและถุงมือ, กางเกงและเสื้อแจ็คเก็ทแขนยาว บาดแผลบนผิวหนังจึงมีที่เดียวคือตรงข้อมือระหว่างปลายแขนเสื้อแจ็คเก็ทและขอบถุงมือ

บทเรียนรถจักนยายนต์ที่หนึ่ง :
คุณจะเสี่ยงเพราะคนขับรถส่วนใหญ่จะมองไม่เห็นคุณ พวกเขาไม่สนใจคุณ คุณเล็กกว่าคุณเป็นสิ่งรบกวนที่มีเพียงยาง 2 เส้น ถ้าคุณเป็นผู้ชายคนขับรถบางคน อาจมาชนคุณ แล้วคุณก็จะไม่มีโอกาสได้จีบลูกสาวของพวกเขา คุณขี่เร็วแข่งกับลม..ไม่มีคนเห็น

เชื่อหรือไม่, เสื้อนิรภัยที่ใส่นี้ ไม่ร้อนอย่างที่คิด
คุณสามารถหาได้ตามร้าน!

บทเรียนที่สอง :
อาจเกิดอะไรขึ้นได้ทุกเมื่อขณะที่คุณขี่ไปด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อ
ชั่วโมง ศรีษะของคุณจะเป็นอย่างไร ถ้ามีหินกระเด็นออกมาจากรถคันอื่น แมลงปีกแข็งตัวโตมากบินมากระทบหน้าหมวกกันน๊อคของผมเสียงดังราวกับเสียงปืนและทำให้ผมหงายไปหนึ่งนิ้ว ถ้าไม่มีหมวกกันน๊อคคุณจะเป็นอย่างไร? ถ้าแมลงแถบเอเชียตัวใหญ่มากๆ บินมาชนกับแก้มของคุณ ?

บทที่หนึ่งและสองกลายมาเป็นบทที่สาม : ใส่ทุกอย่างที่มันช่วยปกป้องตัวของคุณ ถ้าไม่นึกถึงตนเองก็ขอให้นึกถึง คนที่รักคุณเถอะนะ โดยเฉพาะเวลาที่คุณขี่รถคันใหญ่ที่วิ่งเร็ว บนถนนที่สภาพแย่ ใส่หมวก กันน๊อคแบบเต็มหน้าและทำจากวัสดุที่แข็งแรง พบว่าการบาดเจ็บบริเวณ ศรีษะจะเกิดที่คาง 20 % ผมมีชีวิตอยู่เพราะผม ใส่หมวกนิรภัยครับ

ในวันที่หก
ทุกอย่างดีขึ้น ผมรู้สึกว่าผมอยู่ที่นี่นิรันดร คนมาเยี่ยมแล้วก็ไป ผมหลับแล้วก็ตื่น นางพยาบาลมาแล้วก็ไปโดยเอาเลือดของผมไปด้วย ห้องของผมเต็มไปด้วย บัตรอวยพรและก็ดอกไม้ โทรศัพท์ดังบ่อยมาก บางครั้งผมจะรู้ว่าโทรศัพท์วาง อยู่ตรงไหน แต่กว่าจะยกหูขึ้น มันอาจดังเป็นครั้งที่ 37 แล้ว

ผมเป็นอย่างไร?
อืมม..คอหัก, เท้าแตก, กระดูกเชิงกรานแตกเป็นชิ้นๆ , ขี่รถไม่ได้, เดิน, เต้นรำ, เดินป่า, เล่นสเก็ท, สกี, ดำน้ำ, ออกกำลังกาย, ทำสวน, เล่นพริสบี้, มีเพศสัมพันธ์ไม่ได้ทั้งสิ้น มีบัตรอวยพรจากป้าของผม “พวกเราดีใจมากที่ ทุกอย่างดีไปหมดสำหรับหลาน” ผมหัวเราะออกมาอย่างดังและเจ็บปวดรวดร้าว ตรงซี่โครงด้านในจากการมองของคุณป้า ในเมื่อผมไม่ตายทุกอย่างจึงดีไปหมด ยังมีปัญหาในบางแห่ง แต่ส่วนใหญ่ในร่างกายของผม มันอยู่ดีมีครบและผม ทำธุระส่วนตัวได้ด้วยตนเองอีกครั้งหนึ่ง

Good Morning Lanna Publishing Company Limited.
Unit 119, 2nd Floor, Airport Business Park, 90 Mahidol Rd, A.Muang, Chiangmai 50100
Tel 053 203435 E-mail:gmorning@loxinfo.co.th
Copyright ฉ 2002, Good Morning Lanna Publishing All Rights Reserved : Developed by