|
จากความปิติยินดี... สู่ความหายนะ!!!
เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสดีมาก หมอกลอยขึ้นมาจากพื้น กระต่าย นั่งข้างถนนเหมือนขอทานแก่ๆ ภูเขาบลูริดจ์แห่งเวอร์จิเนีย ตั้งตระหง่าน ไปตาม แนวนอน ทางภาคเหนือ
ผมขี่รถจักรยานยนต์คาวาซากิวัลแคน 800 ซีซี ไปบนถนนสาย 66 ซึ่งราบเรียบแต่คดเคี้ยวเหมือนถนนไนภาคเหนือของประเทศไทย แสงอาทิตย์ช่วยละลายหมอก รถของผมส่งเสียงอย่างมีความสุข หัวใจของผมโบยบิน ชีวิตนี้สมบูรณ์แบบ
ผมจำได้อยู่ 3 สิ่ง
1. รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วในช่องทางของผม
2. แรงกระทบ.. โลกมืด..จบกัน..
3. เสียงพูดมาแต่ไกลและใกล้เข้ามาๆ จนผมค่อยๆ ฟื้นคืนสติ.....
อย่าขยับศรีษะของเขา! มีคนขับรถตามเธอไป มีใครซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์ของคุณไหม? นอนนิ่งๆ นะคุณเจ็บตรงไหนบ้าง?
นาทีแรก ภาพที่เห็นเป็นภาพนิ่งเป็นหน้า รถเก๋ง สีขาวตรงหน้าผมพอดี ผมมองเห็นช่องว่าง ระหว่าง รถเก๋งกับไหล่ถนน แต่ไม่มีเวลาไปให้ถึง ตรงนั้นไม่มีเวลาหักหลบ ไม่มีเวลาที่จะคิด ให้เสร็จ!
นาทีที่สอง เสียงที่เกิดขึ้นและการรับรู้ รถเก๋งที่แล่นด้วยความเร็ว 75 กิโลเมตร/ชั่วโมง บวกกับรถจักรยานยนต์ที่แล่นด้วยความเร็ว 75 กิโลเมตร/ชั่วโมง เท่ากับแรงปะทะ 150 กิโลเมตร/ชั่วโมง มีคนบอกว่าผมกระเด็นไป 30 เมตร (ผมฝันว่าได้บอก ใครคนหนึ่งแบบติดตลกว่า ปลามันพูดว่าอะไรเมื่อมันชนผนัง)
นาทีที่สาม ลองจินตนาการดูสิว่าคุณนอน อยู่บนเกาะแล้วตื่นขึ้นมาพบว่า ตัวเอง กำลังดูหนังขาว-ดำ ในโทรทัศน์ที่มีสัญญาณ รับแย่มาก แล้วคุณก็ค่อยๆ ตระหนักว่าคุณอยู่ในหนัง นอนอยู่บนพื้น...ไม่! นี่มันไม่ใช่หนัง นี่คือชีวิตของคุณ คุณเริ่มกรีดร้องได้เดี๋ยวนี้เลย! ข่าวดี: ผมว่าผมกำลังฟังอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบๆ ตัวผม แต่ไม่ได้มองดูภาพชีวิตในอดีตที่มันแว่บขึ้นมาตรงหน้าของผม ข่าวร้าย: ทุกส่วนในร่างกายของผมที่ไม่งงงันกำลังอยู่ในความเจ็บปวด ผมอยาก ให้มันเป็นเพียงความฝัน ผมอยากกลับไปนอนบนเกาะแล้วตื่นขึ้นมาเมื่อวาน ผมตั้งใจหายใจลึกๆ เท่าที่ซี่โครงที่บาดเจ็บของผมจะอำนวย และทำสมาธิ
ให้กับส่วนที่เป็นวิญญาณของผม 99.99% แทนที่ผมจะทำให้แก่สวนที่ยังเป็นมนุษย์ 0.001% ซึ่งมีตัวตนอยู่ และ/หรือ กระดูกหัก บางทีมันอาจหมดเวลาแล้ว สำหรับชีวิตของผม คงถึงคราวที่หมายเลขของผมถูกเรียก พระเจ้าเรียก ผมโดยที่ผมไม่ได้มีนัดหมาย ลงในสมุดบันทึกงั้นหรือ? หรือบางทีผมอาจ มีเวลาอยู่ต่อไป?
ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมจะทำตัวให้ดีอย่างที่สุภาพบุรุษควรทำ ผม ไม่ทราบเลยว่ามัน กินเวลาเท่าใด บุรุษพยาบาลตัดเสื้อผ้าของผมออก แล้วมัดตัวผมไว้กับแผ่นกระดาน ปกป้องศรีษะของผม แล้วพาผมไปโรงพยาบาล (ผมอาจเกิดใหม่พร้อมกับ อวัยวะเทียมเต็มตัวมั้ง?) ในไม่ช้าผมก็เห็นตัวเอง ในมุมมองของคนไข้-แสงไฟสว่างมาก เห็นด้านบนของประตูทางเข้า บันไดและทางเดินลง เพดาน ม่านที่เปิดอยู่ หรือปิดไว้และเสียงพูดของคน โดยที่ไม่เห็นตัว
กระบวนการทำงานของแพทย์ กับพยาบาลที่ดูไม่มีที่สิ้นสุดได้เริ่มขึ้น พวกเขาไม่มีชื่อ ผมก็ไม่มีชื่อ ผมได้ยินข้อเท็จจริง และพวกเขาเขร่งขรึม ชายอายุ 52 ขี่รถจักรยานยนต์ไปชนกับเก๋งที่แล่นด้วยความเร็วเหมือนอยู่บนทางด่วน เท้าขวา ช่องท้อง กระดูกเชิงกราน และคอได้รับบาดเจ็บ พวกเขาคิดว่าคงต้องมีอะไร ข้างในร่างกายที่โก่ง พับ บิดเบี้ยวหรือฉีกขาด มีแพทย์ 3 ทีม แพทย์ผ่าตัดเส้นประสาท แพทย์กระดูก และแพทย์ที่ดูแลด้านจิตใจ ทุกคนไม่มีชื่อ ไม่มีศรีษะ พวกเขาพูดกันตรงไหนก็ไม่ทราบได้ ผมมองไม่เห็น ฟังดูเหมือนกันทุกคนเลย แล้วพวกเขา ก็พูดกับเท้าของผม หรือว่าผมฝันไป ผมพูดว่า สวัสดีครับ! ข้างล่างนั้นน่ะ ผมมีหูกับตานะ อยู่ตรงหัวผมนี่ อยู่ตรงด้านบนนี้ พวกคุณกลับหัวผมหรือ หรือพวกคุณทุกคนเห็นเท้าก็รัญจวนใจแล้ว? อีกล้านนาทีถัดมา ผมถูกนำไปนอนบนเครื่อง จักรมูลค่าเป็นหลายล้าน เหล่านางพยาบาลก็ไม่มีชื่อ พวกเธอกำลังทำงานและ
ผมคืองานของพวกเธอ พวกเขาย้ายผมจาก สถานทีหนึ่งไปอีกสถานที
หนึ่งที่มีระดับสูงต่ำต่างกัน
ขอโทษครับ
ขอถามหน่อย!!
เงินทั้งหมดที่คุณใช้ทำ การวิจัย พวกคุณไม่สามารถค้นหาวิธีที่จะรักษาคนไข้ที่บาดเจ็บขนาดแตกหักออกมาเป็นชิ้นๆ บนสถานที่เดียวหรือ?
คอของผมเคลื่อนไหวไม่ได้ เท้าทั้งสองก็ถูกมัด ดังนั้นผมจึงเคลื่อนไหวไม่ได้ จนกระทั่งพวกเขาสามารถผ่าตัด ประการแรก พวกเขาต้องจัดการกับหลอดเลือดในคอของผมก่อน ต้องไปอยู่กับเครื่องจักรหลายเครื่อง และนั่นหมายถึงใบเสร็จค่ารักษาก็เพิ่มขึ้นด้วย มีการเอ็กซเรย์ และทุกคนที่เดินมาที่เตียงของผมต่างก็เอาเลือดของผมไป ตำรวจทางหลวงชื่อ โรเบิลส แวะมาเยี่ยมดูอาการของผม ดูเขาจริงจังแต่ก็ร่าเริง เมื่อเขาประกาศว่าพวกเขาจับกุมหญิงขี้เมาที่ขับรถชนนั่นชนนี่และส่ายไปมาไว้แล้ว ด้วยข้อหาขับรถขณะเมาและไม่มีประกันภัย เธอหักเข้ามาในช่องทางของผม ชนหน้ารถของผมพอดีแล้วเธอก็ลงจากรถเก๋งของเธอมามองดูผม แล้วก็กลับขึ้นรถขับต่อไป มีรถคันหนึ่งขับตามเธอไปเพราะเธอขับรถส่ายไปมาและชนตู้ไปรษณีย์หลายแห่ง ก่อนจะมาชนผม พวกเขาไล่ล่าตามเธอจนดักเธอไว้ได้แล้วยึดกุญแจรถไว้ จากนั้นก็โทรเรียกตำรวจ ในนอร์ธแคโรไลน่ากฎหมายอนุญาตให้คนเมาซึ่งมีอัลกอฮอลในเลือด 0.08 ขับรถได้ ของเธอ 0.27 มากกว่า 3 เท่าของที่กฎหมายกำหนด!
ผมใส่เสื้อสีเหลืองสดและทับซ้อนด้วยแจ็คเกทสีดำ หลังจากชนกันสนั่นแล้วเธอคงต้องการลงมาดูว่าเธอชนกับอะไร? หลังจากมองดูผมแล้วเธอคงคิดว่า นั่นเป็นผึ้งตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา มันต้องเป็นผึ้งนักฆ่าจากอเมริการใต้แน่ๆ ฉันต้องเล่าให้สุดที่รักของฉันฟังแล้วล่ะ!
อืม...ดีจังไวตามินเอม!
การปะทะกันเกิดตอนบ่าย ของวันเสาร์ เวลาตี 3 ทุกคนได้ทุกสิ่งที่ต้องการจากผม ผมได้รับมอร์ฟีน ไวตามินเอม ซึ่งเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมใน 2-3 วันต่อมา ผมสามารถขอไวตามินเอมได้ทุกๆ 2 ชั่วโมง และพวกเขาจะฉีดเข้าในเส้นเลือดของผมทำให้ความเจ็บหายไป ผมคิดถึงทหารทีนอนบนพื้นสนามรบพวกเขามีบาดแผล
มากกว่าผม แต่พวกเขาไม่ได้รับไวตามินเอม ผมโชคดี พวกเขาพาผมไปไว้กับคนไข้ที่ร้องครวญครางอีก 4 คน แต่ละคนอยู่ในระยะของครึ่งมีสติต่างกัน คนหนึ่งอายุน้อยถูกมัดติดเตียง คิดว่าตนเองอยู่ในถ้ำ และพยายามดึงพยาบาลมานอนด้วยที่เตียง ขณะที่เธอกำลังเช็ดตัวให้ อีกคนหนึ่งตะโกนโหวกเหวกโดยไม่มีสาเหตุเนื่องจากปัญหาทางสมองเป็นต้น ผมสวดมนต์ค่อยๆ ว่า แพทย์และพยาบาลของความสุขและความเบิกบาน ผู้ซึ่งให้ไวตามินเอมแก่ข้าพเจ้า ขอให้พระเจ้าคุ้มครองพวกคุณปลอดภัยและอยู่ใกล้กับข้าพเจ้า ขอไวตามินเอมให้ข้าพเจ้าตอนนี้เลยได้ไหมครับ?
ข่าวดี : มันไม่ใช่ห้อง ไอซียู
ข่าวร้าย : ผมอยู่ห่างจากห้อง ไอซียู มานิดเดียวเอง
วันอาทิตย์ผมถูกย้ายไปอยู่บนเครื่องจักรอีกหลายตัวเพื่อแพทย์จะได้ตรวจดูว่ากระดูกของผมเข้ารูปเข้ารอยหรือไม่ ช่วงข้ามคืน แพทย์ของผมทุกคนพากันไปหยุดพูดกับเท้าของผมอีกแล้ว นางพยาบาลทีมใหญ่พากันมาขโมยเลือดของผมไป ผมเพิ่งทราบว่าพวกเธอมีวิธีการหลากหลาย มี 2-3 คน เร็วมากเหมือนปืนไรเฟิลพวกเธอมองหาเส้นเลือดอย่างตั้งใจ จากนั้นก็แทงเข็มเข้าไปด้วยความรวดเร็วแล้วก็ขโมยน้ำสีแดงที่มีค่ามากมายนั้นไป แต่ก็มีหลายคนที่ชอบเจาะรูไว้หลายๆ รู เหมือนรอยทะลุเมื่อถูกปืนสั้นยิง แล้วก็ช่วยกันดูว่ารูไหนมีเลือดไหลออกมามากที่สุด จากนั้นก็เจาะรูนั้นให้ลึกลงเข้าไปอีก หลังจากนั้นก็ปิดรูนั้นด้วยสก๊อทเทป และเมื่อถึงเวลาต้องดึงออกมันก็จะดึงเอาขนของผมออกไปด้วย เจ็บอย่าบอกใคร! แพทย์คนหนึ่งตัดสินว่าผมอยู่ในสภาพที่จะได้รับการผ่าตัดเท้าได้ ในวันจันทร์ ห้ามผมกินหรือดื่มหลังเที่ยงคืนวันอาทิตย์โชคดีที่มันไม่ยากเลยที่จะหยุดกินอาหารของโรงพยาบาล ความที่ช่วงท้องของผมได้รับบาดเจ็บ การที่กระเพาะอาหาร ได้รับการพักผ่อนจะเป็นการดีมาก
อาหารทุกอย่างในโรงพยาบาลล้วนแต่อยู่ในรูปเจล
คนทำอาหารได้เรียนรู้ที่จะทำอาหารให้อยู่ในรูปเจล : สัปะรดทั้งผล เนื้อชุบแป้งทอด ปลากหมึกยักษ์เป็นๆ แม้ว่าผมจะบอกไปหลายครั้งแล้วว่าผม ไม่กินเนื้อสัตว์และต้องการพบกับนักโภชนาการ สิ่งที่ผมได้รับคือ อาหารที่ทำจากเนื้อแต่ไม่ได้พบกับนักโภชนาการ ผักที่เอามาให้ผมมองดูเหมือนว่ามันถูกทำมาแล้ว 3 สัปดาห์ หรือปรุงจนจำไม่ได้ว่ามีผักอะไรบ้างอยู่ในนั้น หลังจากการเอือมระอาในอาหารแต่ละอย่างแล้ว นางพยาบาลคนหนี่งถามผมว่า ผมกินไปได้กี่เปอร์เซ็นต์ ผมไม่มีทางจะทำคะแนนได้สูงสุดในเรื่องการกินซึ่งทำให้เธอดูไม่พอใจนัก
ที่นี่เป็นภาคใต้ที่คนส่วนใหญ่มีน้ำหนักเกิน หลายคนตัวโตมากๆ ถึงขนาดใช้จานรับสัญญาณดาวเทียมเป็นที่นั่งเล่นในสวนได้นางพยาบาลคนหนึ่งหนักมากกว่าคนในครอบครัวของผมทุกคนรวมกัน นางพยาบาลร่างใหญ่ๆ หลายคนต้องเข้าๆ ออกๆ ห้องของผม ทำงานกันวุ่นไปหมดโดยมาชนเข้าที่เท้าที่เจ็บของผมโดยไม่ตั้งใจ บางคนควรมีสัญญาณเตือนก่อนเข้าไปใกล้สิ่งกีดขวางที่มันดังปี๊บๆ ผมเชื่อว่าอาหารที่เหลือจากคนไข้คงไม่ถูกส่งคืนในครัว แต่คงถูกส่งให้นางพยาบาลเหล่านี้นี่เอง..
มีความสบายใจ แต่ไม่มีความสุขและอิสระภาพ
แพทย์ฉีดยาชาที่ขาของผมทำให้มันหมดความรู้สึกเฉพาะตรงขา แต่มันก็ทำให้จิตใจของผมล่องลอยไปในจักรวาล ผมไม่อยากรู้เลยว่ามันเป็นยาอะไร ผมคงต้องเจอกับมันทุกวัน! ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งคิดว่าคงเห็นเฝือกที่เท้า แต่คิดผิด ไม่มีเฝือก เท้ายังเปล่าเปลือยเป็นสีออกเหลืองๆ บวมด้วย มีเครื่องอะไรก็ไม่รู้ครอบเท้าผมไว้ มีน๊อตสีเขียว 2 ตัวโผล่หัวขึ้นมา กรอบที่ว่านี้เป็นเหล็กจึงทำให้มันดูเหมือนเท้าของแฟรงเก้นสไตน์ เด็กๆ มาเห็นต้องวิ่งหนีแน่ เมื่อคุณหมอ ออโธฯ มาเยี่ยม ผมถามท่านว่าเท้าของผมเป็นอย่างไรท่านหัวเราะแต่ไม่ยิ้มและบอกว่ามีกระดูกชิ้นหนึ่งแตกจนเป็นผงอยู่แล้วผมไม่ชอบเลยคำว่า ผง เมื่อมันมาอยู่คู่กับกระดูกแต่ผมชอบถ้ามันอยู่คู่กับเท้า แพทย์อีกคนหนึ่งเข้ามาแล้วพูดถึงว่าคอของผมหักผมเคยได้ยินพวกเขาใช้คำอื่นทางการแพทย์ที่มันฟังดูดีกว่านี้ เอาล่ะ มาจดรายการดีกว่า กระดูกเท้าแตก คอหัก กระโหลกศรีษะร้าว สมองถูกกระทบกระเทือน หลอดเลือดใหญ่ที่นำสู่สมองฉีกขาด กระดูกเชิงกรานร้าว
....อ่านต่อฉบับหน้า....
|
